Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!
Download Joomla Templates by NewJackets

Konferencja

Opublikowano: czwartek, 08 sierpień 2019

WTOREK, 13.08.2019 r.
KONFERENCJA

Kościół pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża Świętego w Opolu to sanktuarium Relikwii Drzewa Krzyża Świętego i Matki Bożej Opolskiej a przede wszystkim katedra.

CZĘŚĆ I – SANKTUARIUM RELIKWII DRZEWA KRZYŻA ŚWIĘTEGO

Najstarsze znane i zachowane wzmianki o kościele pochodzą z 1223 roku. W dokumencie bpa Wawrzyńca, jako pierwszego proboszcza w tym kościele, wymienia się kapłana Reginalda. Według tradycji w 1024 r. syn króla Węgier św. Stefana o imieniu Emeryk pielgrzymował do grobu św. Wojciecha. Przechodząc przez Wrocław, nawiedził też ówczesnego biskupa wrocławskiego Klemensa. Temuż to biskupowi podarował fragment relikwii drzewa Krzyża Świętego. W ówczesnych czasach relikwie były najcenniejszym darem, jaki można było podarować komuś ważnemu. Biskup Klemens przekazał te relikwie dla nowo wybudowanego kościoła w Opolu. Stąd też wezwanie kościoła Podwyższenia Krzyża Świętego. Tak hojnie obdarowani opolanie z radości i dla upamiętnienia tego wydarzenia do orła widniejącego w herbie miasta dodali wizerunek krzyża. Wtedy to ukształtował się obecny herb miasta Opola: pół orła piastowskiego i pół krzyża. Opolanie, chcąc uczcić posiadanie tak bezcennej i rzadkiej relikwii, rozbudowali romański kościół w gotycką świątynię. 16 listopada 1295 r. nowo wzniesiona świątynia została oddana Bogu Wszechmogącemu na wyłączną własność. Natomiast relikwie drzewa Krzyża Świętego, wciąż przechowywane w katedralnej świątyni, dla wszystkich diecezjan są pięknym i głębokim świadectwem trwania wiary naszych ojców na tej ziemi. Bo w 2024 r. będziemy obchodzić tysiąclecie obecności tychże relikwii w naszej katedralnej świątyni.

CZĘŚĆ II – SANKTUARIUM MATKI BOŻEJ OPOLSKIEJ

Kościół katedralny w Opolu jest też sanktuarium Matki Bożej Opolskiej. Obraz Pani Opolskiej przybył do Opola z Piekar w 1702 r. Wtedy już obraz ten był znany jako cudowny obraz Matki Bożej i otoczony był kultem. Zwłaszcza kiedy w 1680 r. w Pradze w Czechach po intensywnych modlitwach przed tym wizerunkiem ustała zaraza dziesiątkująca ludność. Wtedy to arcybiskup Pragi ogłosił i potwierdził jego cudowność. Od swojego przybycia do Opola obraz zmieniał kilkakrotnie miejsca pobytu. Był przechowywany w różnych kościołach miasta. Ostatecznie 17 grudnia 1813 r. obraz ten został ulokowany w kościele kolegiackim, czyli obecnej katedrze. Ks. Józef Cytronowski, wikariusz w opolskiej katedrze, w 1867 r., a więc ok. 150 lat temu, wydał drukiem książeczkę pt. Historya Cudownego Obrazu Najświętszej Maryi Panny Piekarskiej w kościele Opolskim (pisownia oryginalna). Itak ks. Cytronowski opisuje ruch pielgrzymkowy w połowie XIX wieku, a był to czas ogromnej walki z katolicyzmem, czyli czas Kulturkampfu: (…) mnożyły się pielgrzymki do Piekar i do Opola, tam przed Kopią Cudowną, tutaj w Opolu przed Originał Cudowny. Owych czasów (pierwszych) liczba nabożnych do Najświętszej Maryi Panny (Piekarskiej) w Opolu pielgrzymujących była bardzo znakomitą i osięgła w niektórych latach 40 tysięcy. Jeszcze teraz opowiadają starzy Opolanie z żywem sercu zapałem i z gorącym afektem o tych tłumach ludu nabożnego: Kościoły były pełne i ulice pełne i budami posiane rynki! (…) Ciągle jest tak, jak niegdyś było, że kościół Krzyża Świętego jest przytułkiem ulubionym i błogim dla dzieci Maryi. I konstatuje ks. Cytronowski: W Opolu zagasły dotąd całe wszelkie pielgrzymki i procesye! Hołd publiczny, nabożność zewnętrzna ku Najświętszej Maryi Pannie (Piekarskiej) ukryła się snadź w sercach i w sercach leży jak iskra w kamieniu. Można, że kiedyś Pan Bóg młotem nawiedzenia uderzyć raczy w te serca i wykuje tę drzymiącą iskierkę nabożności na powrót, by jaśniała i zagrzewała. Jednak trudny dla wiary czas ustał i na powrót zarówno opolanie, jak i pielgrzymi mogą cieszyć się obecnością Matki Bożej w centrum maryjnej duchowości naszego diecezjalnego życia. Ranga miejsca wzrosła w 1856 r., kiedy papież Pius IX podniósł ołtarz Matki Bożej do miana uprzywilejowanego i wyznaczył odpusty dla jej czcicieli. W kaplicy maryjnej modlił się nuncjusz apostolski AchilleRatti – późniejszy papież Pius XI, przebywający w Opolu w 1920 r. Matka Boża czczona w opolskim wizerunku została ogłoszona patronką miasta Opola w 1974 r. Natomiast w czasie historycznej pielgrzymki na Górę św. Anny 21 czerwca 1983 r. papież Jan Paweł II ukoronował papieskimi koronami obraz Matki Bożej i Dzieciątka Jezus. Działo się to w obecności milionowej rzeszy pielgrzymów. Siostry i bracia! Kochani Pielgrzymi! Wy, pielgrzymując przed oblicze Pani Jasnogórskiej, musicie mieć świadomość, że jesteście iskrą Bożą. Bo jak pisał 150 lat temu ks. Cytronowski: kiedyś Pan Bóg młotem nawiedzenia uderzyć raczy w te serca i wykuje tę drzymiącą iskierkę nabożności na powrót, by jaśniała i zagrzewała. To wam oznajmiam, że właśnie na tym pielgrzymim szlaku łaska Boża jako ten młot uderza w wasze serca, by wydobyć z nich ową iskrę Bożą, ową łaskę, która zapali wasze serca, rodziny i parafie do życia dla Chrystusa przez ręce Maryi. Jedna z matek w ubiegłym roku dostała od swoich już dorosłych dzieci kartkę z życzeniami na Dzień Matki. Dzieci tak jej napisały: Kochana Mamo, dla całego świata jesteś tylko matką, ale dla nas – twoich dzieci – jesteś całym światem! I my, wznosząc nasze serca ku Maryi – ku naszej Matce, wołamy: Nie zapomnij nigdy o nas, nie zapomnij nigdy o tych, za których się modlimy, bo Ty, ukochana Matko naszego Zbawiciela, jesteś dla nas całym światem!

CZĘŚĆ III – KATEDRA

Po zakończeniu II wojny światowej, już w nowych realiach politycznych, które ukształtowały granice państw w Europie, 15 sierpnia 1945 r. prymas Polski August Hlond ustanowił administrację apostolską Śląska Opolskiego. Pierwszym protonotariuszem apostolskim został biskup Bolesław Kominek. Fakt ten był równoznaczny z podniesieniem rangi kościoła do prokatedry. W ten sposób kościół pw. Podwyższenia Krzyża Świętego stał się prokatedrą. Dopiero w 1972 r., po kanonicznym ustanowieniu diecezji opolskiej, wcześniejsza prokatedra zyskała tytuł katedry. Warto w tym miejscu przypomnieć sobie naszych pasterzy – biskupów:

ORDYNARIUSZE ADMINISTRACJI APOSTOLSKIEJ ŚLĄSKA OPOLSKIEGO ze stolicą w Opolu (1945 – 1972):

  • • 1945–1951 – Bolesław Kominek
  • • 1951 – Franciszek Jop
  • • 1951–1956 – Emil Kobierzycki
  • • 1956–1972 – Franciszek Jop (administrator apostolski od 1967)

BISKUPI DIECEZJALNI (od 1972):

  • • 1972–1976 – Franciszek Jop
  • • 1977–2009 – Alfons Nossol
  • • od 2009 – Andrzej Czaja

BISKUPI POMOCNICZY:

  • • 1959–1968 – Henryk Grzondziel
  • • 1967–1984 – Wacław Wycisk
  • • 1970–1989 – Antoni Adamiuk
  • • 1981–1992 – Jan Wieczorek
  • • 1985–1992 – Gerard Kusz
  • • 1985–2009 – Jan Bagiński
  • • 1993–2011 – Jan Kopiec
  • • od 2003 – Paweł Stobrawa
  • • od 2014 – Rudolf Pierskała

Kościół katedralny jest zawsze pośród wszystkich kościołów danej diecezji najważniejszym kościołem. Bo zawsze jest to kościół biskupa diecezjalnego. Słowo katedra oznacza nie tylko budynek kościelny, ale i miejsce przewodniczenia biskupa diecezjalnego w centrum kościoła katedralnego we wszystkich ważniejszych uroczystościach o randze diecezjalnej. Z katedry, czyli miejsca przewodniczenia, biskup ordynariusz głosi nauki doktryny katolickiej, które mają formować życie duchowieństwa i wszystkich wiernych. Godnym uwagi jest fakt, że w każdej Mszy św. wymienia się obowiązkowo nie tylko imię papieża, ale również obecnego biskupa. Jak nasz biskup Andrzej podkreśla, że nie jest to obojętne, iż codziennie we wszystkich kościołach diecezji opolskiej jego imię jest włączone w najpiękniejszą modlitwę Kościoła – w Eucharystię. Modlitwa to moc i siła w każdym pasterskim posługiwaniu zwłaszcza zaś w posługiwaniu biskupim. Tak więc pamiętajmy na naszym pielgrzymim szlaku oraz w codziennych modlitwach o naszej diecezji opolskiej i jej pasterzu biskupie Andrzeju.

CZĘŚĆ IV – RENOWACJA KATEDRY

W swojej niemal tysiącletniej historii nasza opolska katedra niejednokrotnie doświadczała radykalnych transformacji. Raz były to zamierzone działania ludzi, jak rozbudowa małego romańskiego kościółka w piękną gotycką świątynię. Innym razem, a było to kilkakrotnie, pożar strawił  doszczętnie tę wspaniałą budowlę. Zawsze jednak opolanie podnosili z ruin swoją umiłowaną świątynię. W 1898 r. jako wotum dla Matki Bożej Opolskiej, za jej opiekę nad miastem, zostały wzniesione dwie 73-metrowe wieże, które są od tego czasu nieodzownym elementem w panoramie miasta. Tak więc ważne prace modernizacyjne kościoła katedralnego trwają permanentnie. W ostatnich latach powstał ambitny plan kompleksowej renowacji wnętrza katedry, jej elewacji oraz aranżacji placu okalającego świątynię. Intensywne prace rozpoczęły się w 2016 r. od podjęcia renowacji nadwyrężonych murów prezbiterium katedry. W roku 2017 prace restauratorskie objęły również wnętrze świątyni. Z biegiem czasu zostały skute wszystkie tynki ze ścian, zarysowując w ten sposób pierwotny zamysł architektoniczny, ukazujący piękno gotyckiego stylu, w jakim został pierwotnie wzniesiony kościół katedralny. Obecnie trwają prace i wewnątrz, i na zewnątrz świątyni, stopniowo odsłaniając jej pierwotny blask. Szacunkowy koszt renowacji katedralnej świątyni waha się w granicach 30 milionów zł. Do tej pory w 22 projektach udało nam się pozyskać 13 milionów zł. 10 milionów to dotacje, a 3 miliony to darowizny i ofiary tych osób, które identyfikują się ze swoją świątynią – katedrą. Polecamy waszym modlitwom i waszej szczodrobliwości to wielkie dzieło, którego podjęliśmy się, jako diecezjalna rodzina. Hasłem, które obraliśmy sobie jako motto renowacyjnych prac i które nam towarzyszy, są słowa: Z szacunku do przeszłości zadbajmy o przyszłość. Tak więc niech szacunek do minionych pokoleń, które dbały o swój kościół – ten murowany i ten noszony sercach – pozwoli i nam na powrót uprzytomnić sobie, że jesteśmy żywym Kościołem i mamy nauczającego biskupa ordynariusza Andrzeja w katedrze, jako Matce wszystkich kościołów.