Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!
Download Joomla Templates by NewJackets

Konferencja II

Opublikowano: poniedziałek, 27, czerwiec 2016

CZWARTEK, 17.08.2017 r.
KONFERENCJA II
„Być dobrym jak chleb” – realizacja dzieła Caritas przez młodych.

Codziennie biorę go do ręki, smaruję masłem, nutellą lub dżemem, kładę na niego wędlinę lub pasztet i zjadam. I nawet do głowy nie przyszłoby mi, aby bochenek chleba zamiast komputera postawić na biurku i wpatrywać się w niego godzinami. Bo cóż może być niezwykłego w tym naszym codziennym chlebie. A jednak chleb to wierny towarzysz ludzkiego życia i nie wyobrażamy sobie śniadania lub kolacji bez niego. Mimo, że chleb to taka normalność to jakoś nigdy się nam nie znudził i zapytajcie swojego pielgrzymkowego brata lub siostrę, czy nie lubi chleba. Pewno popatrzy na ciebie ze zdziwieniem bo przecież świeży chleb smakuje wszystkim. Więcej, są ludzie, którzy przebywając długo za granicą mówią, że tęsknią za świeżym, polskim razowym chlebem. Ci, którzy przeżyli prawdziwy głód, bardzo szanują chleb. Nawet ten już suchy potrafią wykorzystać – kiedyś kruszyło się go i dodawało do mąki dla nowego wypieku. Chleb to taki codzienny towarzysz naszego życia i trudno wyobrazić sobie nasze posiłki bez niego. Dlatego podziwiam serdecznie mądrość Pana Boga, że jako Emmanuel, Bóg z nami, właśnie chleb wybrał jako postać swojej obecności. W tak oczywisty sposób Kochany Bóg wyjaśnia nam ważną prawdę wiary. Po chleb codziennie wyciąga się rękę, chleb karmi i daje siły naszemu ciału, chleb jest nam bardzo potrzebny. Do Boga mamy codziennie wznosić nasze serca, Bóg karmi nas miłością – pokarmem niezbędnym do życia, Bóg daje siłę naszej duszy, aby budować Komunię – relację Boga i człowieka. Bóg jest nam bardzo potrzebny – sam nazywa siebie pokarmem na życie wieczne. Chleb jest synonimem wiernej Obecności Stwórcy, który mówi: Czyż może niewiasta zapomnieć o swym niemowlęciu, ta, która kocha syna swego łona? A nawet, gdyby ona zapomniała, Ja nie zapomnę o tobie (Iz 49,15). Bo góry mogą ustąpić i pagórki się zachwiać, ale miłość moja nie odstąpi od ciebie… mówi Pan (Iz 54,10). Dlatego jako chrześcijanie szanujemy chleb – jest znakiem Eucharystii, Miłującej Obecności naszego Pana. Chleb buduje ciało. Eucharystia buduje Kościół, mistyczne ciało Pana. Można tak bez przesady powiedzieć, że przyjmując Eucharystię sami stajemy się Chrystusem, który potrzebuje naszych rąk, nóg, serca aby dzisiaj kochać. Św. Brat Albert Chmielowski bardzo trafnie określił tą rzeczywistość, mówiąc: „bądź dobry jak chleb”. Przyjmując Chrystusa w chlebie eucharystycznym, nie tylko karmisz się Jego miłością ale i sam stajesz się pokarmem miłości dla innych. Proste i bez zawiłej teologii: z wiarą przyjmując Chrystusa i Jego miłość po prostu dzielimy się Jego miłością z innymi jak dzielimy się chlebem. Kościół nazywa to dzielenie Caritas - miłością, która jest pragnieniem dobra dla siebie i innych. Wypływa ona z miłości Boga, będąc darem darmo otrzymanym (por. Rz 5, 5). Ma swoją kontynuację w miłości bliźniego, tworząc wspólnotę (por. 1 J 1,3). Obejmuje wszystkich ludzi, szczególnie biednych materialnie i duchowo, a także nieprzyjaciół (por. Mt 25,31-46; Mt 5,44). Stanowi wolną decyzję duszy rozumnej - jest więc możliwa wyłącznie między osobami. Definiowana jest jako pełnienie woli Bożej. Miłość Caritas jest realizacją podstawowej potrzeby człowieka, aby być szczęśliwym. Caritas pomaga odnajdywać szczęście wzorując się na Jezusie Chrystusie, który każdego człowieka obdarował darem z samego siebie. Dlatego wolontariat chrześcijański Caritas opiera się na konkretnych 12 zasadach:
1. Działając w imieniu Kościoła, wolontariusz chrześcijański utożsamia się Kościołem, jego celami, formami działań oraz środkami realizacji tych celów.
2. Nie pomniejszając znaczenia motywacji naturalnej, humanistycznej, wolontariusz chrześcijański stara się pogłębiać swoją motywację duchowo-religijną.
3. Wolontariusz chrześcijański odznacza się gotowością służenia ludziom na wzór Chrystusa, który nie przyszedł, aby Mu służono, lecz żeby służyć i dać swoje życie na okup za wielu (Mk 10, 45).
4. W osobie wspomaganej wolontariusz chrześcijański widzi samego Chrystusa, który utożsamia się z każdym potrzebującym (Mt 25, 35-36. 42-43).
5. Będąc często sam ubogim, wolontariusz chrześcijański dzieli się z innymi przede wszystkim miłością na wzór Chrystusa, który ubogacił świat nie dobrami materialnymi, lecz bogactwem miłości (por. 2 Kor 8, 9).
6. Wolontariusz realizuje apostolat Kościoła, gdy przez uczynki miłości i miłosierdzia uczy innych chrześcijan współczucia i wielkodusznego wspomagania potrzebujących.
7. Wolontariusz chrześcijański pamięta, że miłość czynna jest najpewniejszą drogą do życia wiecznego, ponieważ miłość nigdy nie ustaje (l Kor 13, 8).
8. Wolontariusz jest rzecznikiem, propagatorem i budowniczym królestwa Chrystusowego na ziemi - królestwa miłości, sprawiedliwości i pokoju (KK 36).
9. Podstawowym kryterium wartościowania wolontariusza jest osobowa godność i wielkość powołania Bożego, jakim każdy człowiek został obdarowany.
10. Wolontariusz chrześcijański jest otwarty i wrażliwy na wszelkie potrzeby bliźnich, ze szczególnym szacunkiem i miłością odnosi się zwłaszcza do ludzi poniżonych z powodu nędzy.
11. Wolontariusz odnosi się z szacunkiem i miłością do ludzi o odmiennych poglądach, zwłaszcza tych, którzy bez własnej winy, nie znając Ewangelii Chrystusowej i Kościoła Chrystusowego, szczerym sercem szukają Boga (KK 16).
12. Wolontariusz chrześcijański nie oczekuje za swoją pracę innej zapłaty, jak tylko wiecznej nagrody w niebie, w myśl słów Chrystusa: Kto wam poda kubek wody do picia, nie utraci swojej nagrody (Mk 9, 41).

Wolontariat Caritas Diecezji Opolskiej to przede wszystkim 370 Parafialnych Zespołów Caritas (PZC) i 24 Szkolnych Kół Caritas (SKC). Wolontariusze pomagają również w Warsztatach Terapii Zajęciowej, Świetlicach Samopomocy, Stacjach Opieki, Hospicjum Stacjonarnym i Centrum Pomocy dla Dzieci z Porażeniem Mózgowym prowadzonych przez Caritas na terenie naszej diecezji. Do zadań PZC należy w szczególności:

a) animowanie wspólnoty parafialnej do praktykowania miłosierdzia czynem i modlitwą, między innymi poprzez kultywowanie parafialnych i rodzimych zwyczajów charytatywnych; wspólnotowe przygotowywanie dzieł miłosierdzia; uroczyste obchodzenie świąt charytatywnych i Tygodnia Miłosierdzia; promowanie działalności charytatywnej.
b) w miarę pełne i stałe rozpoznawanie duchowych i materialnych potrzeb mieszkańców parafii oraz szukanie możliwości ich zaspokojenia,
c) organizowanie i udzielanie konkretnej pomocy potrzebującym, a w szczególności dzieciom, młodzieży i rodzinom, osobom chorym, niepełnosprawnym, starszym i samotnym oraz przeżywającym inne trudności. PZC działają przy parafiach najpierw rozpoznając potrzeby mieszkańców parafii, a potem zaradzając im przez organizowanie środków. 

Pozyskiwanie środków na tzw. działalność statutową i wspomaganie potrzebujących odbywa się m. in. przez:
• poszukiwanie i rozmowy z ewentualnymi sponsorami (osoby prowadzące działalność gospodarczą lub rolną);
• zbiórki do puszek w Tygodniu Miłosierdzia na cele charytatywne;
• organizowanie kiermaszu odpustowego;
• pikniki dla dzieci w okresie wakacyjnym;
• paczki mikołajowe na zakończenie rorat;
• paczki świąteczne dla chorych-organizowanie i roznoszenie;
• wycieczki dla seniorów;
• zbiórki wielkopostne na dzieło Caritas;
• paczki z różnych okazji dla dzieci, chorych, ludzi samotnych i rodzin wielodzietnych;
• radosne spotkania np. na Dzień Babci;
• zorganizowanie występów dzieci np. na Dzień Matki;
• ustawianie w sklepach koszy na dary do paczek dla osób starszych i dzieci;
• wigilia dla osób chorych i samotnych (we współpracy z kołem gospodyń);
• „ Jasełka „ zorganizowane we współpracy z młodzieżą szkolną;
• zorganizowanie festynu na dożynki;
• przygotowanie loterii fantowej z fantów uzyskanych przez zbiórkę;
• stoisko z kawą, herbatą i ciastem w czasie festynów parafialnych;
• zabawy dla dzieci, młodzieży i dorosłych w czasie karnawału;
• organizowanie pielgrzymek do miejsc świętych;
• sprzedaż zniczy i stroików na Uroczystość Wszystkich Świętych;
• zorganizowanie w parafii po wykopkach imprezy „pieczenia ziemniaka”;
• pieczenie i sprzedaż rogalików na św. Marcina (11 listopada);
• spotkania opłatkowe;
• wspólne kolędowanie dzieci i osób w podeszłym wieku;
• kiermasz ozdób wielkanocnych (baranki, pisanki i palmy);
• kosz w kościele na dary Caritas;
• zorganizowanie odwiedzin osób chorych i niedołężnych przez dzieci pierwszokomunijne (dzieci ofiarują słodycze otrzymane na Pierwszą Komunię);
• prowadzenie półkolonii;
• zorganizowanie Dnia Rodziny (festyn, zabawa, loteria);
• kurs tańca dla młodzieży;
• przygotowanie liturgii i Msza św. za PZC w Tygodniu Miłosierdzia;
• przygotowanie we współpracy z parafią imprezy „święto latawca” dla dzieci i młodzieży (puszczanie i konkurs zrobionych wcześniej latawców);
• zorganizowanie w kościele stałego miejsca na datki tzw. skarbonki, na rzecz działalności PZC;
• przygotowanie i prowadzenie nabożeństwa różańcowego w październiku. Szkolne Koła Caritas starają się rozpoznawać potrzeby materialne i duchowe przede wszystkim na terenie szkoły. Do zadań Koła należy w szczególności: a) animowanie wspólnoty szkolnej do czynnej miłości bliźniego poprzez szerzenie nauki Jezusa Chrystusa o miłosierdziu Bożym i uwrażliwianie społeczności szkolnej na różne przejawy biedy,
b) w miarę pełne i stałe rozpoznawanie duchowych i materialnych potrzeb uczniów na terenie szkoły oraz środowisku pozaszkolnym,
c) organizowanie i udzielanie konkretnej pomocy potrzebującym. Działalność SKC wyraża się m.in. przez:
• pomoc w nauce uczniom słabszym;
• opłacanie obiadów, przejazdów do szkoły i podręczników szkolnych uczniom gorzej sytuowanym ze środków pozyskiwanych;
• odwiedzanie i troska o uczniów chorych, niepełnosprawnych i poszkodowanych w wypadkach;
• prowadzenie gazetki szkolnej SKC;
• zbiórki pieniędzy i artykułów żywnościowych w dużych sklepach;
• praca w magazynie odzieżowym;
• praca w świetlicy parafialnej;
• odwiedziny indywidualne osób chorych, starszych i niepełnosprawnych w domach, ośrodkach pomocy i szpitalach;
• pomoc w organizowaniu zajęć w świetlicy szkolnej;
• organizowanie loterii w czasie szkolnych festynów;
• pomaganie Parafialnym Zespołom Caritas w rozprowadzaniu darów i pomocy żywieniowej w swojej parafii;
• organizowanie apeli i inscenizacji o tematyce charytatywnej w celu uwrażliwienia społeczności szkolnej na potrzebę pomocy osobom potrzebującym;
• pomaganie PZC w roznoszeniu życzeń i drobnych upominków w okresach świątecznych;
• sprzedaż zniczy przed Uroczystością Wszystkich Świętych;
• pielgrzymka do Trzebnicy;
• oprawa liturgiczna Mszy św. dla osób chorych i starszych w Tygodniu Miłosierdzia;
• pieczenie i sprzedaż pierników na Święta Bożego Narodzenia;
• sprzedaż świec z „ Wigilijnego Dzieła Pomocy Dzieciom”;
• pomoc w zorganizowaniu i uczestniczenie w wigilii dla samotnych;
• czuwanie przy „żłóbku” i czynny udział w nabożeństwach kolędowych;
• spotkanie opłatkowe z Parafialnym Zespołem Caritas;
• przygotowanie liturgii i poczęstunku dla osób chorych i starszych na Dzień Chorego (11 lutego);
• przygotowanie przedstawienia dla Klubu Seniora;
• przygotowanie nabożeństwa Drogi Krzyżowej w Wielkim Poście;
• przygotowanie i sprzedaż palm wielkanocnych przed Wielkanocą;
• pomoc w przygotowaniu wieńców na I Komunię św.;
• praca z osobami niepełnosprawnymi (zajęcia w warsztatach terapii zajęciowej, zajęcia przedszkolnych grup integracyjnych;
• czynny wolontariat w Stacjach Opieki Caritas diecezji Opolskiej.

PZC i SKC często współpracują ze sobą i wspierają się nawzajem czyniąc dobro i uobecniając żywego Chrystusa. „Jesteś dobrym człowiekiem” – pomyśl przez chwilę ile razy w życiu i od kogo usłyszałeś te słowa? I co one pozostawiły w twoim sercu. Dobro to bardzo pożądany „towar” w ludzkich relacjach. A dzisiaj w kolejnym dniu pielgrzymowania, nasz duchowy przewodnik św. Brat Albert mówi: „ bądź dobry jak chleb”. Chleb to codzienny towarzysz ludzkiego życia, który nigdy się nie znudzi i nie przestanie smakować. Chleb jest wpisany w krajobraz naszej codzienności jako coś oczywistego i niezbędnego. Dlatego Chrystus wybrał chleb jako postać swojej obecności pośród ludzi. Miłującej Obecności, która jest oczywista, niezbędna i nigdy się nie znudzi. Być dobrym jak chleb to naśladować Chrystusa w jego Obecności. Tak po prostu i nieskomplikowanie jak prosty jest codzienny pokarm – chleb